Analiza integracji społecznej: drugie spotkanie partnerskie, Paryż, 10-11 marca 2006
Drugie spotkanie partnerów projektu odbyło się w Paryżu w dniach 10-11 marca 2006 r. Sogol Noorani, Koordynator Projektu, przedstawiła prezentację na temat procesu integracji społecznej w Unii Europejskiej. Jej głównym przesłaniem było stwierdzenie, że obecny Europejski Proces Inkluzji Społecznej oparty na Otwartej Metodzie Koordynacji i Narodowych Planach Działań na rzecz Inkluzji Społecznej (przewidzianych do przedstawienia we wrześniu 2006 r., obejmujących zaś lata 2006-2008) stanowi dla organizacji zajmujących się zagadnieniami zdrowia psychicznego szansę wypowiedzenia się w debacie publicznej na temat istotnych dla nich problemów. Dla każdej takiej organizacji pozarządowej jest zatem bardzo ważne zdanie sobie sprawy, że wiedza na temat wykluczenia społecznego, jakiemu osoby z problemami ze zdrowiem psychicznym muszą często stawiać czoła, ma znaczenie polityczne. Ważne jest również, aby organizacje te podjęły działania, które doprowadzą do włączenia ich w proces przygotowywania Narodowych Planów Działań na Rzecz Inkluzji Społecznej w obszarach, które mają bezpośredni wpływ na sytuację osób z problemami zdrowia psychicznego.
Uczestnicy projektu przedstawili analizy sytuacji wykluczenia społecznego osób z problemami zdrowia psychicznego w swoich krajach, oparte na badaniach przeprowadzonych przez niezależne instytucje i na rozmowach z różnymi zaangażowanymi w ten temat stronami, w tym z przedstawicielami sektora organizacji rządowych i sektora prywatnego oraz sektora organizacji pozarządowych/non-profit. We wszystkich analizach powtarzały się stwierdzenia na temat braku przejrzystej komunikacji, wymiany informacji i dobrze koordynowanej współpracy pomiędzy poszczególnymi zainteresowanymi stronami w każdym z uczestniczących w projekcie krajów. Stwierdzenia takie odnosiły się zwłaszcza do komunikacji pomiędzy organizacjami pozarządowymi, skupiającymi aktualnych bądź byłych użytkowników usług opieki zdrowotnej w zakresie zdrowia psychicznego oraz ich rodziny i opiekunów z jednej, a decydentami reprezentującymi administrację publiczną z drugiej strony.
W analizach podkreślano także, że we wszystkich zaangażowanych w projekcie krajach w pewnych obszarach (np. w szkolnictwie, na rynku pracy, mieszkalnictwie) można znaleźć przykłady dobrych praktyk, ale też że istnieją obszary, w których daje się we znaki brak usług promujących społeczną inkluzję osób z problemami ze zdrowiem psychicznym; spostrzeżenie to nasunęło wniosek, że projekt stwarza korzystne warunki do wymiany międzynarodowej i okazję do wzajemnego uczenia się od siebie.